.png)
Zamek Królewski w Haven, 23 października 2026 roku, godz. 19:30
Drodzy Rodacy!
Szanowni Państwo!
Jutro minie piętnaście lat od dnia, w którym objąłem tron Królestwa Rothenburga. Piętnaście lat temu, 24 października 2011 roku, rozpoczął się dla mnie nowy rozdział życia — czas wielkiego zaszczytu, ale przede wszystkim ogromnej odpowiedzialności.
Dziś, w przededniu tej rocznicy, zwracam się do Was z głębokim wzruszeniem i wdzięcznością.
Kiedy przed piętnastu laty obejmowałem Koronę, wiedziałem, że nie otrzymuję jej wyłącznie jako symbolu godności i władzy. Przyjmowałem zobowiązanie wobec naszego Narodu, jego historii, tradycji i przyszłości. Zobowiązanie, aby służyć Rothenburgowi, strzec jego jedności oraz reprezentować wszystkich obywateli, niezależnie od ich poglądów, przekonań czy miejsca zamieszkania.
Przez minione piętnaście lat starałem się pozostać wierny temu przyrzeczeniu.
Drodzy Rodacy!
Piętnaście lat to niewielki fragment wielowiekowej historii naszego Królestwa, ale w życiu człowieka i narodu może zmienić się bardzo wiele.
Przez te lata nasza Ojczyzna rozwijała się, zmieniała i dojrzewała. Byliśmy świadkami sukcesów, które napawały nas dumą, ale także trudności, które wymagały odwagi, wytrwałości i wzajemnego zaufania.
Nie wszystkie nasze nadzieje udało się spełnić. Nie wszystkie zamierzenia zostały zrealizowane. Zdarzały się chwile niepewności, rozczarowania i smutku. Jednak nawet w najtrudniejszych momentach przekonywałem się, że największą siłą Rothenburga są jego mieszkańcy.
To dzięki Wam nasz kraj jest miejscem, które możemy z dumą nazywać domem.
Myślę dziś o tych, którzy każdego ranka podejmują swoją codzienną pracę. O nauczycielach, którzy kształcą kolejne pokolenia. O lekarzach i pielęgniarkach, którzy troszczą się o zdrowie i życie innych. O rolnikach, przedsiębiorcach, robotnikach i urzędnikach. O wszystkich, którzy swoją uczciwością, pracowitością i zaangażowaniem budują pomyślność naszego Królestwa.
Myślę o rodzinach, które przekazują dzieciom wartości, język i tradycje naszych przodków. O młodych ludziach, którzy z odwagą patrzą w przyszłość. O seniorach, których doświadczenie i mądrość są bezcennym skarbem naszego społeczeństwa.
Myślę również o tych, którym życie nie szczędzi trudności — o osobach samotnych, chorych, cierpiących i potrzebujących pomocy.
Pragnę, abyście wiedzieli, że Korona pamięta o każdym z Was.
Szanowni Państwo!
Monarchia nie istnieje dla samej siebie. Jej znaczenie nie wynika z blasku uroczystości, bogactwa tradycji czy majestatu królewskich rezydencji.
Jej prawdziwa wartość polega na służbie.
Korona powinna łączyć tam, gdzie pojawiają się podziały. Powinna przypominać o tym, co trwałe, w świecie nieustannych zmian. Powinna być symbolem wspólnoty, do której każdy obywatel ma prawo czuć się przynależny.
Przez piętnaście lat miałem zaszczyt spotykać się z mieszkańcami wszystkich regionów naszego Królestwa. Odwiedzałem miasta i niewielkie miejscowości, uczestniczyłem w uroczystościach państwowych, spotkaniach lokalnych społeczności oraz wydarzeniach, które były ważne dla poszczególnych rodzin i obywateli.
Każde z tych spotkań pozostawiło we mnie ślad.
Nauczyły mnie one, że siła państwa nie rodzi się wyłącznie w jego instytucjach. Rodzi się przede wszystkim w codziennych relacjach między ludźmi — w życzliwości, solidarności, odpowiedzialności i gotowości do niesienia pomocy.
Rothenburg nie jest jedynie terytorium wyznaczonym granicami.
Rothenburg to przede wszystkim ludzie.
To nasza wspólna historia, nasz język, kultura, tradycje i wartości. To pamięć o tych, którzy byli przed nami, oraz odpowiedzialność wobec tych, którzy przyjdą po nas.
Drodzy Rodacy!
Dzisiejszy jubileusz jest dla mnie również okazją do osobistych podziękowań.
Przede wszystkim dziękuję mojej małżonce, Księżnej Marii, która przez wszystkie te lata była dla mnie niezastąpionym wsparciem. Jej oddanie rodzinie, wrażliwość na potrzeby drugiego człowieka i niestrudzona działalność na rzecz naszego społeczeństwa są dla mnie źródłem nieustającej dumy.
Dziękuję także mojej rodzinie, a szczególnie Księciu Koronnemu Olafowi, w którego rękach spoczywa przyszłość naszej dynastii.
Pragnę podziękować wszystkim, którzy przez minione piętnaście lat wspierali mnie w wypełnianiu królewskich obowiązków — pracownikom Dworu Królewskiego, przedstawicielom władz państwowych i samorządowych oraz wszystkim osobom zaangażowanym w służbę publiczną.
Szczególne słowa wdzięczności kieruję do tych, którzy stoją na straży naszego bezpieczeństwa, wolności i niepodległości.
Jednak największe podziękowania należą się Wam — obywatelom Królestwa Rothenburga.
Za Wasze zaufanie, życzliwość i obecność. Za każde spotkanie, rozmowę, list i słowo otuchy. Za to, że przez piętnaście lat pozwalaliście mi uczestniczyć w życiu naszej wielkiej narodowej rodziny.
To dla mnie największy zaszczyt.
Drodzy Rodacy!
Jubileusze skłaniają nas do spoglądania w przeszłość. Jednak nie możemy zatrzymywać się wyłącznie na wspomnieniach.
Przyszłość stawia przed nami nowe wyzwania.
Musimy troszczyć się o nasze środowisko naturalne, rozwijać gospodarkę, inwestować w edukację i nowoczesną infrastrukturę. Musimy chronić nasze dziedzictwo kulturowe, a jednocześnie pozostawać społeczeństwem otwartym na wiedzę, postęp i nowe idee.
Przede wszystkim jednak musimy pielęgnować wzajemny szacunek.
Żyjemy w czasach, w których różnice zdań zbyt często prowadzą do nieporozumień i podziałów. Tymczasem wspólnota narodowa nie wymaga, abyśmy wszyscy myśleli jednakowo.
Wymaga od nas czegoś znacznie ważniejszego — abyśmy pomimo różnic potrafili dostrzegać w sobie nawzajem współobywateli, sąsiadów i bliźnich.
Możemy różnić się poglądami, ale powinniśmy pozostawać zjednoczeni w trosce o dobro naszej Ojczyzny.
Niech słowa naszej narodowej dewizy — „Bóg, Jedność, Wolność” — pozostają drogowskazem dla obecnych i przyszłych pokoleń.
Niech przypominają nam o odpowiedzialności przed Bogiem i własnym sumieniem, o sile płynącej ze wspólnoty oraz o wolności, która zawsze powinna iść w parze z odpowiedzialnością.
Szanowni Państwo!
Wkrótce nasze Królestwo będzie obchodziło kolejną wielką rocznicę. W 2028 roku upłynie sto pięćdziesiąt lat od jego powstania.
Będzie to szczególna okazja, aby przypomnieć sobie drogę, jaką przebyły pokolenia naszych przodków, oraz zastanowić się nad tym, jakie państwo pragniemy pozostawić naszym dzieciom i wnukom.
Wierzę, że będzie to Rothenburg silny, pokojowy, sprawiedliwy i solidarny.
Rothenburg, w którym każdy człowiek będzie mógł żyć godnie, rozwijać swoje talenty i z nadzieją patrzeć w przyszłość.
Rothenburg wierny swoim korzeniom, a zarazem odważnie podejmujący wyzwania współczesności.
Taka jest moja nadzieja i takie pozostaje moje królewskie zobowiązanie.
Drodzy Rodacy!
Dziś wieczorem, gdy spoglądam na minione piętnaście lat, odczuwam przede wszystkim wdzięczność.
Wdzięczność Bogu za dar życia, za siły potrzebne do wypełniania powierzonych mi obowiązków oraz za ludzi, których postawił na mojej drodze.
Wdzięczność mojej rodzinie za miłość i wsparcie.
I wdzięczność Wam wszystkim za wspólnie przebytą drogę.
Nie wiem, ile jeszcze lat będzie mi dane służyć naszej Ojczyźnie jako Król. Wiem jednak, że dopóki będę nosił Koronę Rothenburga, dołożę wszelkich starań, aby pozostać wiernym przysiędze złożonej przed piętnastu laty.
Pragnę nadal być Królem wszystkich obywateli.
Królem, który słucha, rozumie i służy.
Królem, który pamięta, że prawdziwa wielkość monarchii nie polega na władzy, lecz na odpowiedzialności.
W tym szczególnym dniu życzę nam wszystkim, aby kolejne lata przyniosły naszemu Królestwu pokój, pomyślność i zgodę.
Niech nigdy nie zabraknie nam odwagi do czynienia dobra, mądrości w podejmowaniu decyzji oraz nadziei, która pozwala patrzeć w przyszłość z ufnością.
Niech Bóg błogosławi każdemu z Was.
Niech Bóg błogosławi naszym rodzinom, miastom i regionom.
Niech Bóg błogosławi Królestwu Rothenburga.
Dziękuję Wam za te piętnaście lat.
Niech żyje Rothenburg!
